Dragonja, rijeka na granici koja spaja prirodom

 

U dolini Dragonje očuvano je prirodno bogatstvo, jedinstveno po svojoj pojavnosti i posebnim životnim okolišima, što ih zajednički stvaraju flišne naslage i povremene bujice rijeke koja presušuje. Dragonja s pritokama jedini je u prirodnom izgledu sačuvani sliv, čije se vode na slovenskom teritoriju ulijevaju u Jadransko more. Njen živi svijet važna je riznica gena mediteranske flore i faune, a cjelokupno područje jedinstven ekološki i kulturni rezervat, učionica što nadahnjuje.

 

Autorica: Aleša Valič

Snimatelj: Marko Kočevar

 

Dragonja2a

 

Iza skromnog izvora razotkriva se jedna od karakteristika pritoka, što se ulijevaju u istarsku rijeku Dragonju. Njeno izvorište duboko se urezalo u meku geološku podlogu – sedimente fliša. Oni ne propuštaju vodu, pa voda ipak ima najznačajniji utjecaj na oblikovanje krajolika. Posebnost su izvori, uz koje raste sedra.

Na brzacima i slapovima kolonije mahovine oblaže vapnenac i na kraju ih potpuno zarobi. Dragonja je i životni prostor sitnih vodenih organizama, pravi prirodni rezervat i riznica gena.

Sliv Dragonje leži uz rub krške geološke podloge. Ugljični dioksid u sprezi s vodom topi njen vapnenac. Na preljevima se voda prozrači, ugljični dioksid se izlučuje u zrak, dio upije i bilje, a na mahovine se hvata vapnenac.

Zalihe sedre u Dragonji nisu obimne, no to je dragocjen laboratorij prirode. Naizgled kratki i krotki potoci zapravo su bujice, što ih bude ljetni pljuskovi i jesenje kiše. Po tjesnacima se valjaju iz široko razganatog izvorišta Dragonje prema ušću u dolini.

A odavde dalje teku pod zajedničkim nazivom Dragonja.